偈颂二十五首 其二一 宋诗 · 释如净 天童仲冬第一句,槎槎牙牙老梅树。 忽开花,一花两花三四五花无数花。 清不可夸,香不可夸。 散作春容吹草木,衲僧个个顶门秃。 蓦札变怪,狂风暴雨交衮,大地雪漫漫。 老梅树太无端,寒冻摩挲鼻孔酸。 复制全文 释如净其它作品 偈颂三十四首 其一 宋诗 偈颂三十四首 其二 宋诗 偈颂三十四首 其三 宋诗 偈颂三十四首 其四 宋诗 偈颂三十四首 其五 宋诗 偈颂三十四首 其六 宋诗 偈颂三十四首 其七 宋诗 偈颂三十四首 其八 宋诗 偈颂三十四首 其九 宋诗 偈颂三十四首 其一 宋诗 偈颂三十四首 其一一 宋诗 偈颂三十四首 其一二 宋诗