偈颂一百零四首 其二五 宋诗 · 释绍昙 复见天地心,举世皆知有。 山意冲寒欲放梅,岸容待腊将舒柳。 惟有拄杖子,黑粼皴,元依旧。 受霜冻不枯,遇阳和不秀。 壁角落头,块然拙守。 终日谈玄口不开,喷嚏也成狮子吼。 复制全文 释绍昙其它作品 偈颂一百零二首 其一 宋诗 偈颂一百零二首 其二 宋诗 偈颂一百零二首 其三 宋诗 偈颂一百零二首 其四 宋诗 偈颂一百零二首 其五 宋诗 偈颂一百零二首 其六 宋诗 偈颂一百零二首 其七 宋诗 偈颂一百零二首 其八 宋诗 偈颂一百零二首 其九 宋诗 偈颂一百零二首 其一 宋诗 偈颂一百零二首 其一一 宋诗 偈颂一百零二首 其一二 宋诗